کشف جدید دانشمندان: قدیمی ترین اجداد مهره داران چهار چشم داشتند

این چهار چشم دارای عدسی و قابلیت تصویرسازی بوده‌اند.

پژوهش تازه‌ای درباره فسیل‌های بسیار قدیمی نشان می‌دهد نیاکان همه مهره‌داران، از جمله انسان، جهان را با چهار چشم می‌دیدند نه دو چشم. این مطالعه توضیح می‌دهد که بقایای آن جفت چشم اضافی امروز به‌صورت اندام صنوبری یا غده صنوبری در عمق مغز انسان حضور دارد و چرخه خواب را تنظیم می‌کند، اما دیگر قادر به تصویرسازی نیست. این نتیجه‌گیری، مسیر تازه‌ای برای درک «تکامل مهره‌داران چهار چشم» ایجاد می‌کند.

به گزارش نیو اطلس، «جیکوب وینتر»، پژوهشگر دانشگاه بریستول و یکی از نویسندگان این مقاله، توضیح می‌دهد نیاکان اولیه مهره‌داران چشم‌هایی شبیه ما داشتند، اما نه فقط دو چشم، بلکه چهار چشم. او می‌گوید این جانوران حدود نیم میلیارد سال پیش در اقیانوس شنا می‌کردند و با چهار چشم محیط را می‌دیدند و احتمالاً میدان دید بسیار گسترده‌تری داشتند.

پژوهش فسیل‌های ۵۱۸ میلیون ساله وجود چهار چشم را در مهره‌داران نشان داد

منطقه کونمینگ در چین به‌دلیل شرایط استثنایی حفظ فسیل‌های دوره کامبرین اولیه شهرت دارد. «سیهَنگ ژانگ» (Sihang Zhang) و «پی‌یون کُنگ» (Peiyun Cong) در این منطقه فسیل دو گونه از گروه myllokunmingid را شناسایی کردند که به‌عنوان ابتدایی‌ترین مهره‌داران شناخته می‌شوند. هر دو گونه که قدمتی حدود ۵۱۸ میلیون سال دارند، چهار لکه سیاه در بخش جلویی سر خود را به‌طور استثنایی حفظ کرده‌اند؛ دو لکه بزرگ‌تر در دو سوی سر که به‌عنوان چشم تفسیر شده‌اند و جفت دوم میان آن‌ها قرار دارد.

پژوهشگران پیش‌تر جفت میانی را کپسول بویایی تفسیر می‌کردند. این تفسیر با دانسته‌های موجود ناسازگار بود، چون می‌دانیم مهره‌داران اولیه در آن زمان تنها یک سوراخ بینی داشتند. پژوهشگران با استفاده از میکروسکوپ الکترونی در این ساختارها ملانوزوم شناسایی کردند؛ ذرات ریز حاوی ملانین. ملانین رنگ چشم را تعیین و نور را جذب می‌کند تا تصویر شکل بگیرد.

پیش از این کشف، قدیمی‌ترین ملانین فسیل‌شده به دوره کربنیفر و حدود ۳۰۰ میلیون سال پیش مربوط می‌شد. وینتر می‌گوید این فسیل‌ها بسیار هیجان‌انگیز هستند، چون ملانینی را نشان می‌دهند که قدمت آن به ۵۱۸ میلیون سال پیش می‌رسد.

پژوهشگران علاوه‌بر ملانین، اثری از عدسی درون این اندام‌ها هم پیدا کردند. وینتر توضیح می‌دهد این یافته‌ها نشان می‌دهد این ساختارها واقعاً چشم بوده‌اند. بر این اساس، این جانور دو چشم بزرگ در دو سوی سر و دو چشم کوچک میان آن‌ها داشته و هر دو جفت، چشم‌های دوربینی با عدسی و توان تصویرسازی بوده‌اند.

نویسندگان مقاله می‎‌گویند نیاکان مهره‌داران در آن زمان در پایین زنجیره غذایی قرار داشتند. چهار چشم احتمالاً در پاسخ به فشارهای محیطی دوره کامبرین تکامل یافته است. توانایی تشخیص بخش بزرگ‌تری از محیط و افزایش زاویه دید، برای فرار از شکارچیان مزیت مهمی بوده است.