دیشب یک نفر قهرمان ملتش شد، پس مرگ بر ناامیدی

گاهی یک‌نفره یک‌تنه قهرمان یک ملت می‌شود، هنوز یک‌نفرها قهرمان می‌شوند و این مهر باطلی است بر آن نظریاتی که دوران قهرمان‌ها و اسطوره‌ها را پایان‌یافته تلقی می‌کنند.

برترین‌ها: گاهی یک‌نفره یک‌تنه قهرمان یک ملت می‌شود، هنوز یک‌نفرها قهرمان می‌شوند و این مهر باطلی است بر آن نظریاتی که دوران قهرمان‌ها و اسطوره‌ها را پایان‌یافته تلقی می‌کنند. دیشب سادیو مانه علیه سرمربی شورش کرد، ریسک پنالتی براهیم دیاز را به جان خرید، روی لبه تیغ راه رفت، اگر آن پنالتی گل می‌شد چه کسی مانه را بابت چنین تصمیمی می‌بخشید؟

باجو و آن پنالتی مقابل برزیل را یادتان هست، دست به کمر ایستاده بود و بعد آسمان آرزوهای مردم ایتالیا را بلعید، خشکش زده بود، باجو با آن همه محبوبیت در قلب هواداران ایتالیا لکه انداخت. زیدان را یادتان هست؟ در فینال جام جهانی ۲۰۰۶ یک لحظه خون به مغزش نرسید، فردیت بر ملت غلبه کرد، ایتالیا همان لحظه قهرمان شد. فوتبال اما از همین لحظات جنون‌آمیزش آبرو دارد. مردم احتمالا از سر جنون توپ‌بازی چند آدم غریبه را نگاه می‌کنند. وگرنه که ته این دویدن‌ها مگر چه دارد؟ سادیو مانه جنون را به فوتبال برگرداند، مثل براهیم دیاز، او هم بازیگر موثر جنون دیشب بود.

چیپ در آن لحظه نامتعادل! مثل آن چیپی که حرص عادل را درآورد و برانکو را از جاودانگی در فوتبال ملی ایران دور کرد. شاید اگر چیپ بدموقع یحیی نبود، سال‌ها بعد اصلا پای کی‌روش به فوتبال ایران باز نمیشد، اصلا دوران طلایی و بی‌تکرار سلطنت پرسپولیس در فوتبال ایران شروع نمیشد. ملاحظه می‌کنید؟ در فوتبال همه‌چیز تکیه به جنون دارد. مانه اگر سنگال قهرمان نمیشد، اگر دیاز پنالتی‌اش را بهتر می‌زد، حالا یک متمردِ عاصیِ ضدرویا بود اما شد هر آن‌چه که او برای قهرمان شدن نیاز داشت، قهرمان‌ها مجنونند، مردم همیشه به آن یک‌نفرهای مجنون نیاز دارند، مردم قهرمان می‌خواهند، در این روزها من و شما بهتر و عمیق‌تر این جملات را درک می‌کنیم. اسطوره‌های شرقی هم پشت و پناه ما هستند، امیدواری اسم شب همه ماست. ماجرای مانه و دیاز را در ادامه بخوانید تا ناامیدی خجالت بکشد.

این اتفاق در دقیقه 90+5 بازی تیمهای مراکش و سنگال و در شرایطی که بازی رو به پایان و کشیده شدن به اوقات اضافی بود، رخ داد. زمانی که روی یک ضربه کرنر، براهیم دیاز ستاره تیم مراکش، با شارژ نصفه و نیمه مدافع سنگال نقش بر زمین شد و داور، ژان ژاک اندالا (کنگویی)، این صحنه را به وی ای آر برد تا در مورد پنالتی بودن یا نبودن آن تصمیم بگیرد.

در شرایطی که کادرفنی و بازیکنان تیم سنگال به تصمیم داور معترض بودند، مرور لحظه پنالتی نشان می‌داد که داور سوت جنجالی را به صدا درآورده که میتواند باعث حرف و حدیث های زیادی بشود. به خصوص که سلامت تورنمنت از سوی سایر تیمها از جمله مصر و همین سنگال زیر سوال رفته بود و حالا کل تورنمنت با یک علامت سوال بزرگ مواجه میشد. اینکه آیا قرار بود واقعا مراکش بعد از پنجاه سال قهرمان آفریقا شود یا خیر؟

در این لحظه سرمربی سنگال با اصرار، بازیکنان خود را به بیرون دعوت کرد و در شرایطی که ولید رگراگی سرمربی مراکش، سعی در مداخله و آرام کردن فضا داشت، مجادلات لفظی بسیار بین کادرفنی و بازیکنان دو تیم، در نهایت با نظر سرمربی بازیکنان زمین را به سمت رختکن ترک کردند.  از بین بازیکنان سنگال، تنها سادیو مانه در زمین باقی مانده بود که نظری برخلاف دیگران را داشت و همبازیان را به بازگشت دعوت می‌کرد.

این کشمکش نزدیک به ده دقیقه ادامه پیدا کرد و در نهایت بازیکنان سنگال به زمین برگشتند و براهیم دیاز، ستاره این تورنمنت، توپ را روی تپه گچی کاشت و پشت آن قرار گرفت. تصمیم او در این لحظه زدن یک ضربه آرام به سمت مندی بود که این دروازه‌بان آبی‌پوش و یکی از ستارگان تیم سنگال، با کمی چپ و راست کردن در جای خود ایستاد و پنالتی را در سینه‌اش مهار کرد. یک لحظه عجیب و استثنایی که حتی این ظن را به اذهان آورد که شاید دیاز عمدا نخواسته این پنالتی را گل بکند تا به این ترتیب به اعتراض سنگالی ها پاسخ مثبت داده باشد.