دستاورد پزشکان آمریکایی: چگونه یک بیمار ۴۸ ساعت بدون ریه زنده ماند؟

پزشکان با کمک یک سیستم مصنوعی، امکان ۴۸ ساعت زندگی بدون ریه را فراهم کردند.

جراحان دانشگاه نورث‌وسترن موفق شدند مردی بدحال را به مدت ۴۸ ساعت بدون داشتن دو ریه زنده نگه دارند. این بیمار که در انتظار پیوند دوگانه ریه بود، با استفاده از سیستم «ریه مصنوعی کامل» (TAL) که خون را اکسیژن‌رسانی می‌کرد، از مرگ حتمی نجات یافت.

براساس گزارش ساینس‌آلرت، پزشکان با ساخت یک سیستم ریه مصنوعی کامل (TAL) توانستند وظیفه اکسیژن‌رسانی به خون را دقیقاً مانند ریه‌های طبیعی انجام دهند. این دستگاه علاوه‌بر اکسیژن‌رسانی، جریان خون را مدیریت و از قلب محافظت می‌کند.

زنده ‌نگه‌داشتن بیمار بدون ریه به مدت ۴۸ ساعت

داستان از بهار ۲۰۲۳ شروع شد؛ زمانی که یک مرد ۳۳ ساله دچار نارسایی ریه ناشی از آنفولانزا شد که به سرعت به ذات‌الریه، سپسیس (عفونت خون) و سندرم زجر حاد تنفسی (ARDS) تبدیل شد. عفونت ریه‌های بیمار نسبت به تمام آنتی‌بیوتیک‌ها مقاوم بود و عملاً به منبع اصلی پخش عفونت در بدن تبدیل شده بود. دکتر «آنکیت بهارات»، جراح قفسه سینه، توضیح می‌دهد که عفونت به سایر نقاط بدن نیز سرایت کرده بود.

رویکرد معمول در این شرایط، اتصال بیمار به دستگاه‌های حمایت حیاتی است تا ریه‌ها ترمیم شوند؛ اما در این مورد خاص، خود ریه‌ها عامل مرگ بودند و تحلیل‌های مولکولی نشان داد که تخریب بافتی غیرقابل‌بازگشت است. بنابراین تنها راه نجات، خارج‌کردن منبع عفونت (ریه‌ها) پیش از انجام پیوند بود.

برداشتن هر دو ریه معمولاً به دلیل اختلال شدید در جریان خون، باعث نارسایی قلبی می‌شود. برای جلوگیری از این اتفاق، تیم پزشکی در طراحی سیستم TAL، کانال‌های جریان خون دوگانه و یک شانت را اضافه کردند تا نوسانات جریان خون را هموار کنند. این دستگاه توانست بیمار را زنده نگه دارد تا بدنش پس از حذف منبع عفونت ریکاوری و برای دریافت پیوند آماده شود. پس از خارج‌کردن اندام‌های عفونی، علائم بهبودی از عفونت بلافاصله در بدن بیمار نمایان شد.

این موفقیت نشان داد که پیوند ریه می‌تواند برای موارد حاد مانند ARDS شدید نیز یک گزینه نجات‌بخش باشد. به‌طور سنتی، پیوند ریه برای بیماران مزمن رزرو می‌شود و تصور بر این است که ریه‌های بیماران حاد نهایتاً بهبود می‌یابند. اما دکتر بهارات می‌گوید بیماران جوان زیادی می‌میرند زیرا کسی تصور نمی‌کند پیوند در شرایط حاد نیز یک گزینه است. این بیمار اکنون دو سال پس از عمل، عملکرد قلبی-ریوی عالی دارد.