دستاورد محقق ایرانی: ژل جدیدی که با درمان تارهای صوتی، صدا را به بیماران بازمی‌گرداند

این ژل مانند یک «چسب مولکولی» عمل می‌کند و با ایجاد یک ساختار پایدار، زمان کافی برای بازسازی و بهبود بافت‌های آسیب‌دیده را فراهم می‌کند.

محققان دانشگاه مک‌گیل (McGill) موفق به توسعه ژل تزریقی جدیدی شده‌اند که می‌تواند شیوه درمان آسیب‌های تارهای صوتی را به‌طور کامل تغییر دهد. نسبت به گزینه‌های درمانی فعلی، این ماده نوآورانه ماندگاری بسیار بیشتری دارد و به‌جای آنکه به‌سرعت تجزیه شود، تا چندین هفته در محل آسیب‌دیده باقی می‌ماند.

تارهای صوتی انسان بافت‌های بسیار ظریفی هستند که ترمیم آنها همیشه با چالش‌های زیادی همراه بوده است. مواد تزریقی که در‌حال‌حاضر برای درمان گرفتگی یا ازدست‌دادن صدا استفاده می‌شوند، معمولاً عمر کوتاهی دارند و به‌سرعت توسط بدن جذب یا تجزیه می‌شوند. اما این ژل جدید که توسط تیم تحقیقاتی مک‌گیل ساخته شده، مانند یک «چسب مولکولی» عمل می‌کند و با ایجاد یک ساختار پایدار، زمان کافی برای بازسازی و بهبود بافت‌های آسیب‌دیده را فراهم می‌کند.

گزینه‌ای بهتر برای درمان تارهای صوتی

نتایج اولیه تحقیق نشان می‌دهد که این ژل نسبت به درمان‌های رایج فعلی، گزینه بهتری برای بازسازی صداهای آسیب‌دیده است. از دست دادن صدا اغلب زمانی دائمی می‌شود که روی تارهای صوتی، بافت زخمی شکل بگیرد. مواد تزریقی موجود معمولاً به‌سرعت در بدن تخریب می‌شوند و همین موضوع بیمار را مجبور به تزریق‌های مکرر می‌کند. همچنین با هر عمل اضافی، خطر آسیب بیشتر این بافت افزایش پیدا می‌کند.

این ژل از پروتئین‌های بافت طبیعی ساخته شده که ابتدا به پودر تبدیل و سپس به فرم نهایی درمی‌آیند. دانشمندان برای تقویت این ماده و کند کردن روند تجزیه آن، از تکنیکی به نام «شیمی کلیک» (Click Chemistry) استفاده کردند.

«مریم تبریزیان»، استاد ایرانی‌ بخش مهندسی زیست‌پزشکی دانشگاه مک‌گیل، درباره این تکنیک می‌گوید:

«این تکنیک همان چیزی است که رویکرد ما را منحصر‌به‌فرد می‌کند و باعث می‌شود ژل مانند یک چسب مولکولی عمل کرده و اجزا را به‌هم قفل می‌کند تا پس از تزریق، به‌سرعت از هم نپاشد.»

آسیب‌های تارهای صوتی به‌ویژه در میان سالمندان و به‌خصوص در افرادی که دچار رفلاکس اسید معده هستند یا سیگار می‌کشند، بسیار شایع است. همچنین افرادی که شغل آنها به صدا وابسته است، مانند خوانندگان، معلمان و مجریان رادیویی، در معرض خطر بالاتری قرار دارند.

در مراحل بعدی، تبریزیان و همکاران او قصد دارند تا با استفاده از شبیه‌سازی‌های کامپیوتری، رفتار این ژل را در بدن انسان دقیق‌تر بررسی کنند. اگر نتایج این شبیه‌سازی‌ها یافته‌های اولیه را تأیید کنند، مرحله بعدی آزمایش این ماده در کارآزمایی‌های بالینی انسانی خواهد بود.