آیا واقعاً رامین رضاییان از نازون و آزادی ضعیف‌تر بود؟

در تیمی که مهاجمانش یکی پس از دیگری از گل دور مانده‌اند، رامین رضاییان می‌توانست حداقل در بدترین سناریو، یک راه‌حل اضطراری باشد.

فرهیختگان: رامین رضاییان باز هم گل زد او در دو بازی گذشته هم ۲ پاس گل داده بود؛ گلی که یادآور یک سؤال قدیمی هم بود: اگر او می‌ماند، استقلال امروز چه چیزی کم داشت؟ هر بار که رضاییان گل می‌زند یا پاس گل می‌دهد، انگار تکه‌ای از پازلی را کامل می‌کند که در استقلال نیمه‌کاره رها شد.

در تیمی که مهاجمانش یکی پس از دیگری از گل دور مانده‌اند، رامین رضاییان می‌توانست حداقل در بدترین سناریو، یک راه‌حل اضطراری باشد. شم گل‌زنی، جسارت در محوطه جریمه و تجربه بازی در لحظات حساس، چیزی نبود که استقلال از آن بی‌نیاز باشد؛ مخصوصاً وقتی نازون، آزادی یا سحرخیزان نتوانستند بار خط حمله را به دوش بکشند.

اختلافات پشت‌پرده، لجبازی‌های فنی و مرزکشی‌های شخصی، همیشه در فوتبال وجود داشته اما وقتی نتیجه‌اش روی جدول و سکوها دیده می‌شود، دیگر نمی‌شود آن را نادیده گرفت. ساپینتو با تاجرنیا، رضاییان و حتی عارف آغاسی زاویه داشت و حالا هر هفته، این زاویه‌ها بیشتر شبیه هزینه می‌شوند تا تصمیم.

هواداران استقلال فعلاً نشسته‌اند و تماشا می‌کنند؛ نه با فریاد، نه با شعار، بلکه با حساب‌وکتاب. اما هر گل رامین رضاییان در جایی بیرون از استقلال، به همان صبر خط می‌اندازد. گاهی یک بازیکن، فقط یک بازیکن نیست؛ آینه‌ای است که اشتباهات را بی‌صدا نشان می‌دهد.