پیشرفت چشمگیر نورالینک در بریتانیا: بیمار آسیب نخاعی لپ‌تاپ را با فکر کنترل می‌کند [تماشا کنید]

هدف اصلی این فناوری، افزایش توانایی بیماران برای انجام کارهای روزمره بدون وابستگی کامل به دیگران است.

یک دانشجوی پزشکی بریتانیایی که در حادثه‌ای پس از شیرجه‌زدن دچار آسیب نخاعی شده بود، با ایمپلنت مغزی شرکت نورالینک متعلق به «ایلان ماسک» توانست به سطح جدیدی از استقلال برسد. «سباستین گومز‌پنا» از نخستین بیماران در بریتانیا است که ایمپلنت مغزی نورالینک را آزمایش می‌کند و اکنون می‌تواند تنها با فکر کردن، رایانه را کنترل کند.

جراحان بیمارستان‌های دانشگاه کالج لندن UCLH طی یک عمل جراحی پنج‌ساعته، تراشه را در جمجمه او کار گذاشتند. این تراشه از طریق رشته‌های میکروسکوپی به مغز متصل می‌شود و سیگنال‌های عصبی را به‌صورت بی‌سیم به رایانه می‌فرستد.

ایمپلنت مغزی نورالینک در خدمت انسان‌ها

طبق گزارش یورونیوز، گومز‌پنا اکنون می‌تواند فقط با افکار خود نشانگر ماوس را جابه‌جا، فایل‌ها را باز و بازی شطرنج را تجربه کند. فناوری نورالینک با تفسیر الگوهای فعالیت مغزی مرتبط با حرکت، آنها را به فرمان‌های دیجیتال تبدیل می‌کند.

او درباره این تغییر گفت:

«زمانی‌که ناگهان دیگر نمی‌توانی از هیچ‌کدام از اندام‌های خود استفاده کنی، تغییر بزرگی در زندگی‌ات رخ می‌دهد و این فناوری باعث امیدواری می‌شود.»

او توضیح داده که اکنون هنگام فکر کردن به حرکت دست به‌سمت چپ و راست یا تکان‌دادن انگشتان، سیستم منظور او را تشخیص و همان کار را انجام می‌دهد.

تیم جراحی برای قراردادن ایمپلنت مغزی نورالینک در جمجمه او از یک ربات جراحی استفاده کردند. این ربات رشته‌های بسیار نازک را با دقت زیاد وارد سطح مغز می‌کند. هر رشته حدود ده برابر نازک‌تر از موی انسان است و چندین الکترود روی آن قرار دارد. این الکترودها فعالیت الکتریکی گروه‌های کوچک نورون‌ها را ثبت می‌کنند و داده عصبی خام برای پردازش بعدی ارائه می‌دهند.

در این مورد، جراحان الکترودها را حدود چهار میلی‌متر در قشر حرکتی مغز بیمار قرار داده‌اند که مسئول کنترل حرکت دست و انگشتان است.

گومز‌پنا یکی از هفت شرکت‌کننده در کارآزمایی بریتانیا و یکی از ۲۱ داوطلب برای تراشه مغزی نورالینک در سطح جهان است. شرکت‌کنندگان دیگری از ایالات متحده، کانادا و امارات متحده عربی هم در این برنامه حضور دارند.

«هارث اکرام»، پزشک جراح مغز و اعصاب و پژوهشگر ارشد کارآزمایی در UCLH، می‌گوید:

«این فناوری قرار است شرایط را برای بیماران با ناتوانی شدید عصبی عوض کند، و این بیماران واقعاً گزینه‌های بسیار محدودی برای بهبود استقلال خود دارند.»

او تأکید کرده که هدف اصلی فناوری، افزایش توانایی بیماران برای انجام کارهای روزمره بدون وابستگی کامل به دیگران است.

بااین‌حال، نتایج این کارآزمایی هنوز در مجلات علمی منتشر نشده است. نهادهای نظارتی هم هنوز این فناوری را برای استفاده گسترده پزشکی تأیید نکرده‌اند و روند ارزیابی آن ادامه دارد.

کارشناسان حوزه علوم اعصاب تأکید می‌کنند که این فناوری هنوز در مراحل اولیه قرار دارد و نباید آن را راه‌حل فوری برای همه بیماران فلج دانست. بااین‌حال، تجربه گومز‌پنا نشان می‌دهد ایمپلنت مغزی نورالینک می‌تواند برای گروهی از بیماران، گام مهمی به‌سوی بازیابی استقلال دیجیتال و ارتباط با جهان باشد.