ما رو پیر کردی؛ با اینترنت چیکار داری؟

خطاب به مسئولان: یا دقیق حرف بزنید یا سکوت پیشه کنید

۱۲ روز است که اینترنت قطع است؛ یعنی دقیقاً به شمار روزهای جنگ ۱۲ روزه. در این ۱۲ روز هم ما مردم ایران در جنگ بوده‌ایم؛ جنگ با مرورگر و وی‌پی‌ان و اینترنت ملی و ساختار ناکارآمد شبکه ملی اطلاعات و اسباب‌بازی‌هایی به نام هوش مصنوعی داخلی. جنگی که جان‌مان را نمی‌گیرد، اما روح‌مان را می‌کشد. روان‌مان را زخمی‌ می‌کند. ما به شدت خسته و فرسوده‌ شده‌ایم و در این خستگی، تنهای تنهاییم.

مسئولان حتماً آثار و تبعات باقی ماندن طولانی مدت مردم در این سیاهچاله ارتباطی را می‌دانند. ما هم پیش از این بارها گفته‌ایم که چه بر سر مردم و کسب‌وکارها می‌آورد و تکرار نمی‌کنیم.

آنچه در این یادداشت مدنظر است، بازی رسانه‌ای با روان مردم حول محور اتصال مجدد اینترنت است.

بر اساس آنچه در این مدت شنیده شده، اطلاعات مربوط به برقراری ارتباطات به این صورت است:

اینترنت تا آخر هفته به وضعیت عادی برمی‌گردد... دوشنبه یا سه‌شنبه همین هفته وصل می‌شود... زمان وصل مجدد آن مشخص نیست... فرایند اتصال به اینترنت آغاز شده... احتمالاْ تا پایان سال اینترنت وصل نخواهد شد... ابتدا آی‌پی ثابت به شرکت‌های بزرگ داده می‌شود ...

موضوع دیگر، ناآگاهی ما از زمان قطع و وصل سرویس‌ها و صحت و سقم اخبار و شایعات در این‌باره است. همه ما تجربه چنین گفت‌وگوهایی را با اطرافیان‌مان داریم:

چت‌جی‌پی‌تی روی فلان اپراتور وصل است... نه خطا داد...گوگل رفع محدودیت شد ... سرویس ترجمه کار نمی‌کند ... فقط موتور جست‌وجو در دسترس است ... روی اپراتور چندم آن هم نیست...الان تلگرام من وصل شد ... چطور؟ تلگرام من هنوز قطع است... واتس‌اپ چه؟... بله پیام می‌رود؟... فایل می‌توان فرستاد؟... ایتا راه افتاد؟ ...

مسئولان دقیقاً دارند چه‌کار می‌کنند؟ خارجی‌ها را گمراه می‌کنند یا ما را؟ چرا هر کسی از راه می‌رسد، نظری می‌دهد و آن که مسئول قطع و وصل اینترنت است، ساکت نشسته و حرفی نمی‌زند؟ چرا رسماً اعلام نمی‌شود چه سرویسی در دسترس قرار گرفته و کدام سرویس هنوز مسدود است؟ این چه استراتژی رسانه‌ای است؟ اصلاً مسئول تدوین و اجرای استراتژی رسانه‌ای و اطلاع‌رسانی در این شرایط کیست؟ نمی‌توانید خیلی ساده، وقتی سرویسی را وصل می‌کنید، اعلامش هم بکنید؟

آقایان! با ندانم‌کاری‌‌ و حرف‌ها و شعارهای توخالی پیرمان کردید. یا دقیق و درست حرف بزنید یا سکوت پیشه کنید و ما را با غم‌ و گرفتاری‌مان به حال خود واگذارید.