مستند ۷۵ میلیون دلاری «ملانیا» با کارگردانی برت رتنر، صدای منتقدان را درآورد اما گیشهها را در ایالتهای قرمز فتح کرد. این یک جنگ فرهنگی تمامعیار است.
زومیت: مستند ۷۵ میلیون دلاری «ملانیا» با کارگردانی برت رتنر، صدای منتقدان را درآورد اما گیشهها را در ایالتهای قرمز فتح کرد. این یک جنگ فرهنگی تمامعیار است.
آیا در این دوران دوقطبی و پرالتهاب، کسی میتواند فیلمی دربارهی خانوادهی ترامپ را با بیطرفی کامل تماشا کند؟ پاسخ کوتاه و قاطع این است: به هیچ وجه. سینما در سال ۲۰۲۶ بیش از هر زمان دیگری به میدان نبردی برای ایدئولوژیها تبدیل شده است و جدیدترین قربانی (یا شاید قهرمان) این میدان، مستند پرهزینهی استودیوی آمازون/امجیام است. فیلمی که بدون اکران برای منتقدان مستقیما به سالنهای سینما آمد و حالا بحثبرانگیزترین اثر سال لقب گرفته است.
بهگزارش جردن رویمی، در حالی که پیشفروش بلیتها در ابتدا کُند پیش میرفت، ناگهان ورق برگشت و مستند ملانیا فراتر از انتظارات ظاهر شد. گزارشها نشان میدهد که این فیلم در مسیر یک افتتاحیه ۸ میلیون دلاری قرار دارد و تنها در روز جمعه نزدیک به ۳ میلیون دلار فروش کرده است؛ فروشی که بخش عمدهی آن مدیون استقبال گسترده در تگزاس و فلوریدا است.
اما داستان اصلی در نقدهای کوبندهای نهفته است که منتقدان پس از خرید بلیت و تماشای فیلم منتشر کردهاند. واکنشها چیزی فراتر از منفی است؛ آنها بیرحمانهاند. گاردین در توصیفی که شاید در تاریخ نقد فیلم ماندگار شود، این اثر را «یک بازسازی زبالهوار و طلاکاری شده از فیلم منطقه مورد علاقه (The Zone of Interest) اثر جاناتان گلیزر» نامیده است. نشریات دیگر نیز دستکمی نداشتهاند؛ ورایتی آن را «روزِ زنانِ خانهدارِ سنتیِ زنده» نامیده و ایندیپندنت پا را فراتر گذاشته و آن را با آثار تبلیغاتی بدنامی چون «تولد یک ملت» و «پیروزی اراده» مقایسه کرده است.
کارگردانی این پروژه بر عهدهی برت رتنر بوده است؛ انتخابی که خود به اندازهی بودجهی ۷۵ میلیون دلاری فیلم عجیب و سوالبرانگیز است. سوالی که ذهن بسیاری از تحلیلگران صنعت سینما را درگیر کرده این است: چرا آمازون باید چنین بودجهی کلانی را صرف مستندی کند که حتی جرات اکران آن برای منتقدان را نداشت؟ طبق توضیحات رسمی، فیلم دسترسی بیسابقهای به ۲۰ روز منتهی به مراسم تحلیف ریاستجمهوری ۲۰۲۵ دارد و وقایع را از زاویهی دید بانوی اول منتخب روایت میکند؛ تلاشی برای به تصویر کشیدن مدیریت انتقال قدرت و بازگشت به زندگی عمومی در کاخ سفید.
با وجود کاهش تعداد سالنهای نمایش از ۲۰۰۰ به ۱۵۰۰ سینما در سراسر آمریکا، «ملانیا» در حال تبدیل شدن به یکی از دوپارهترین اکرانهای هالیوود در چند سال اخیر است. در حالی که منتقدان با قلمهای تیزشان فیلم را تکه و پاره میکنند، مخاطبان در ایالتهای قرمز (جمهوریخواه) برای دیدن آن صف میکشند. این شکاف عمیق میان نظر منتقدان سینمایی و بخشی از بدنهی جامعه، بار دیگر نشان میدهد که سینما تا چه حد میتواند آینهای تمامنما از وضعیت سیاسی و اجتماعی دوران خود باشد.
در آیدت،
فایلهای
خود را به فروش بگذارید و یا
مقالاتتان
را منتشر کنید👋
پاسخ ها